Fotowedstrijd. Appels en peren.

Afgelopen week las ik een discussie over een ‘vermeende’ fotowedstrijd. Want was het nu wél een wedstrijd of enkel het selecteren van een aantal opvallende foto’s?

Ik heb persoonlijk een soort van haat-liefde verhouding met fotowedstrijden. Doe weliswaar regelmatig mee aan wedstrijden en mag mezelf wel eens op de eerste plekken terugvinden, maar helemaal lekker voelt het toch niet. Zelfs niet als je wint!

Een fotowedstrijd is namelijk bijna altijd een oneerlijke wedstrijd. Er worden foto’s van allerlei verschillende onderwerpen vergeleken. Echt appels met peren. Zelfs in het geval van categorieën binnen een fotowedstrijd – denk aan landschap, sport, straat – is het onderwerp veelal bepalend voor het succes. Een indrukwekkend landschap van de andere kant van de aardbol spreekt veel meer tot de verbeelding dan de Veluwe. En dat doorleefde, karakteristieke hoofd van die Indiase man doet het als portret beter dan het perfect belichte gezicht van een mooi meisje.

Oogsnoepjes scoren

Daarnaast spreekt uiteraard de persoonlijke voorkeur van de juryleden een woordje mee. Ondanks een zo objectief mogelijke beoordeling, zal een persoonlijk oogsnoepje meer punten scoren. Een wedstrijd winnen doe je dan ook altijd vanwege de jury. Of dankzij de jury. Niet volledig op de kracht van je foto. Andere jury, andere keuzes.

Even los van de juryleden en hun voorkeuren speelt er nog iets anders rondom beoordelingen. Bij losse, op zichzelf staande foto’s is een wedstrijd eigenlijk alleen te verdedigen als het onderwerp helemaal is afgekaderd. Op die manier kan iedereen gebruik maken van dezelfde basis en krijg je ook een evenwichtige set inzendingen. Ik mengde me in bovengenoemde discussie al met de opmerking dat enkel de Comedy Wildlife Photography Award een eerlijke wedstrijd is. Hier gaat het om humoristische foto’s van dieren. Of het nu een eekhoorn in je achtertuin is of die walrus op Antarctica die beiden ‘lachend’ op de foto komen, het onderwerp is helder en eenduidig: Dieren & Humor.

Welke fotowedstrijden dan wel?

Een wedstrijd waarbij een bepaald gebouw op de foto moet staan. Wie maakt hiervan de spannendste, origineelste visuele weergave?

Een portretwedstrijd met enkel foto’s genomen op het Rotterdamse Zomercarnaval, de  Fantasy Fair of welke evenement dan ook.

…verzin het zelf. Als het onderwerp maar afgebakend is.

 Een fotosalon is geen wedstrijd

Om terug te komen op de discussie over de wedstrijd of het selecteren van opvallende beelden, dat laatste is natuurlijk ook discutabel. Zeker als het gaat om losse foto’s. In dit specifieke geval was er een onderwerp waardoor alle ingezonden foto’s wel aan een bepaald thema moesten voldoen. Dat maakt het wel iets meer verdedigbaar, maar ook bij een dergelijke selectie komt de persoonlijke voorkeur om de hoek kijken.

Een fotosalon zoals Foto Nationaal is geen wedstrijd maar een salon. Bij Foto Nationaal kunnen amateurfotografen – enkel op uitnodiging – een serie van 5 foto’s inzenden. Uit deze inzendingen worden zo’n 13 series geselecteerd. Dat zijn niet per definitie de 13 beste series, want de opzet van deze fotosalon is het tonen van de representatieve afspiegeling van de hedendaagse amateurfotografie. Een prachtige serie die ver af staat van de rest, of een serie waarvan er al een vergelijkbare is geselecteerd kunnen zomaar ‘afvallen’.

Toch is deze laatste vorm wel een stuk eerlijker dan een wedstrijd, omdat hier naar het totaal gekeken wordt en de selectie representatief moet zijn.

Ben benieuwd naar jullie ervaringen met fotowedstrijden en in hoeverre jullie dit als ‘eerlijk’ bestempelen.



Foto: Jonathan Petersson via Unsplash

1 Comment

  1. Goed verhaal Marcel.
    Helemaal mee eens. Jury-sport is altijd al waarbij de sporters allemaal dezelfde oefening moeten doen. Een fotowedstrijd is meer een wedstrijd met verschillende sporten. Ga er maar aanstaan.

Geef een reactie